opc_loader

Zo maar een familie opstelling ..?

Zo maar een familie opstelling ..?

‘Iedereen hoort erbij’. Een belangrijke Systemische wet. In de opstelling die ik onderstaand beschrijf krijgt de overleden moeder van Rosa haar plek.

Ze is tegen de 40 en heeft twee kinderen waarvan de oudste na de zomer naar de middelbare school gaat.  Ze heeft de afgelopen jaren hard gewerkt aan haar fysieke en mentale gezondheid en staat steeds steviger in het leven. Er is echter een groot verdriet dat haar nog in de weg staat.

Op 6-jarige leeftijd verloren zij en haar jongere broer hun moeder ten gevolge van een hersenbloeding.  Niet lang daarna ontmoet haar vader een vrouw die korte tijd later in het gezin wordt geïntroduceerd met: ‘Dit is nu jullie mama’. Over hun moeder wordt niet meer gesproken.  Haar vader en haar nieuwe mama krijgen nog twee kinderen.

Ik laat haar allen opstellen. Vader staat links van haar stiefmoeder. Links naast vader staat zijzelf, oudste dochter Rosa. Rechts naast de stiefmoeder staat de jongste halfbroer en voor de stiefmoeder en vader staan rechts haar halfzus en links haar broer.  Ver achter deze groep mensen staat haar moeder.

We staan samen voor de opstelling en ik laat Rosa eerst kijken naar het beeld. Op mijn vraag wat zij ziet en wat ze er nog over wil vertellen, zegt ze: ‘Ik zie mijn moeder niet’.

‘Ik ben hier hoor’, zegt de representant van de moeder spontaan. Rosa begint te huilen. Nu is er slechts één ding belangrijk. Ik pak haar bij de hand en neem haar mee naar haar moeder, die haar meteen liefdevol in de armen neemt.

Ik zou ze zo uren kunnen laten staan. Dat kan natuurlijk niet, maar ik neem er ruim de tijd voor. Ondertussen vraag ik aan de anderen die allen dezelfde kant op kijken, hoe het met hen is. Behalve de representant van Rosa is niemand eigenlijk echt betrokken bij wat er achter hen gebeurt.

Ik vraag hen allemaal tegelijk een halve slag te draaien, zodanig dat zij kunnen kijken naar moeder en dochter. De representant van Rosa barst nu ook in tranen uit.

Ik vraag Rosa in de ogen van haar moeder te kijken. Dat lukt haar soms heel even. Wat is dat spannend. Haar jonge kinderen ogen kunnen nauwelijks kijken. En als het eenmaal een beetje lukt, kan zij de liefde in de ogen van de moeder nauwelijks verdragen. Ook haar representant nodig ik uit in de armen van moeder te komen. Met haar steun lukt het Rosa steeds beter een beetje te kijken.

Ondertussen volgt de groep wat er gebeurt, maar behalve de jongste halfbroer, is nog steeds niemand echt betrokken.

Ik neem Rosa, moeder en representant van Rosa mee naar de groep en vraag hen ertegenover te gaan staan. Ik laat Rosa zeggen: ‘Ik wil jullie voorstellen...dit is mijn mama’.  De groep bevestigt dit met een ja knikken.

In de loop van de opstelling doe ik proceswerk tussen vader en dochter en laat de vader zeggen: ‘Lieve dochter, zo is hoe ik het heb gedaan. Ik wist niet hoe het anders moest en het spijt me dat jij de dupe bent geworden.’

Dan laat ik haar zien hoe het ooit begonnen is. Vader, moeder, oudste dochter Rosa met haar representant en ten slotte haar broer.

De stiefmoeder en de halfzus en –broer zet ik even wat opzij. Wat is het heerlijk voor haar om daar zo even te staan, terug naar het moment dat alles nog ‘goed’ was.

Dan neem ik haar en haar moeder mee tegenover de stiefmoeder.

Ik laat moeder tegen de stiefmoeder zeggen: ‘Dank je wel dat je mijn kinderen hebt grootgebracht. Ik had het zo graag zelf willen doen, maar het lot beschikte anders’.

Langzaam ontstaat er rust in het systeem.

 

Lidwien van den Broek

www.in-stappen.nl

Terug

Reacties

Naam
Reactie
Waardering SLECHT   GOED
Beveiligingscode
CAPTCHA Image Ik kan de beveiligingscode niet goed zien